New Arrivals

Nieuw binnengekomen in de webshop deze prachtige schalen.

Stoer

Robuust

Handgemaakt

Massief Hout

                Neem een kijkje in de webshop : Room 17

Mei

 

Mei

 

 Een blogpost zonder tekst....

De groeiende, bloeiende natuur in mei.

Bermen vol met fluitenkruid en een fantastisch

klik : Meiconcert

 

 

 

Foto 1 Pinterest

Foto 2 De Briellard

Foto 3 Panoramia

 

 

 

Reportage

                                                            

                                                            

Reportage 

Nietsvermoedend stapte ik gistermiddag de Bruna winkel binnen om een paar brieven te posten. Toen ik een blik op de woonbladen wierp zag ik de nieuwe editie van Wonen Landelijke Stijl in de schappen liggen.
Op de cover een voorproefje van ons interieur, wat een verrassing!
Natuurlijk wist ik dat de reportage deze maand geplaatst zou worden, maar na alle droevige gebeurtenissen van de afgelopen tijd was de datum me ontschoten. Fotografe Anneke Gambon kwam begin januari  langs om de (binnen)foto's te maken, kort daarna vond het interview plaats. Vier weken later overleed mijn lief.....plotseling en totaal onverwachts zoals veel bloggers wel weten. 


Verdriet en vreugde buitelen nu over elkaar heen. Mijn huis schittert me tegemoet, maar liefst 7 pagina's, en tegelijkertijd zijn er tranen….
Voor mij is het een reportage die veel emoties en gemengde gevoelens oproept, voor de lezers is het hopelijk een leuke binnekijker waar ze met veel plezier naar zullen kijken.

 

Bezoek

 

Vorige week kreeg ik bezoek van Ingrid. Haar leuke blog Home and Lifestyle is alom bekend in bloggerland. 's Ochtends om elf uur stond ze bij me op de stoep, en s'middags om vier uur ging ze weer naar huis. Ik kreeg een prachtig verrassingscadeau van haar, een grote mand met zachtblauwe hortensia's . Zo mooi! Vijf uur lang hebben we zitten kletsen, en de tijd vloog voorbij. Wat een geslaagde dag, en wat leuk om elkaar in levende lijve te ontmoeten!

Tuinperikelen

 

Tuinperikelen

 

Het tuinseizoen is weer begonnen en brengt veel werk met zich mee.
Na een koude winter en een gure start van het voorjaar ziet de tuin er niet echt florissant uit. Het gazon is dor en droog, er zijn kale plekken, afgestorven planten, de buxushagen moeten gesnoeid worden, en het onkruid moet gewied. Normaliter deden we het samen, maar nu moet ik alle werkzaamheden in mijn eentje doen. Een onmogelijke taak, want de tuin is veel te groot voor mij. Harken en spitten is bijna niet te doen, want mijn rug heeft vaak kuren en mijn muisarm kan ook niet veel verdragen. Vorige week hebben mijn puberzoons al een paar klussen geklaard,  maar met het tuingereedschap in de ene hand en de I phone in de andere, schiet het niet echt op. Chatten is voor pubers zo oneindig veel leuker dan onkruid wieden en bladeren opruimen, dus ik moet zo snel mogelijk op zoek naar een handige (en voordelige) tuinman die de tuin kan onderhouden.

( Tuinpotten en pinakels zijn te vinden in de webshop klik).

Droevige Lente

                                                                                Foto  Pinterest

 Droevige Lente

Frisse dagen, schrale winden en opnieuw een droevige gebeurtenis.
De lente brengt me niet veel vreugde dit jaar. Gisteren ontving ik een tragisch bericht, een lieve mailvriendin is onverwachts overleden. We zouden elkaar deze week voor het eerst ontmoeten, en keken er na een innige en warme mailcorrespondentie enorm naar uit. Een afspraak op een prachtig landgoed (zie foto), waar we samen zouden gaan lunchen. Praten, lachen, huilen, en ons verdriet samen delen ( beide hetzelfde meegemaakt). Genieten van elkaars gezelschap, voorzichtig plannen maken, onze passies bundelen en elkaar weer op weg helpen.

Opnieuw iemand die ik zomaar verlies, opnieuw narigheid en verdriet.

Het is lente.... en de dood gaat gewoon door.  Verontrustend.

 

Voorjaar

Iedereen kijkt reikhalzend uit naar het voorjaar. Na een lange koude winter smachten we collectief naar zon, zachte temperaturen en ontluikend groen. Zelf heb ik weinig zin in de lente, maar dat  is gezien de situatie waarin ik me bevind natuurlijk logisch. Bijna twee maanden na de begrafenis van mijn lief is het leven moeizaam en ingewikkelder dan ooit. Kopzorgen, stress, en een geheugen als een zeef. Verdriet in mijn hoofd en in mijn lijf. Getob in het hier en nu, getob over de toekomst. Dagelijkse beslommeringen, irritaties, grote en kleine beslissingen die ik in mijn eentje moet nemen. Geen schouder meer om tegen aan te leunen, geen overleg, geen zinvolle gesprekken, geen humor, geen plezier, geen tederheid.

Ik hoop dat het lentezonnetje me binnenkort weer een beetje energie zal geven. Op dit moment dwarrelen de sneeuwvlokken weer naar beneden, van de lente is geen spoor te bekennen.

Ik wens  iedereen ondanks de kou toch een fijn Paasweekend toe!

 

New Arrivals

Er zijn weer een aantal nieuwe spullen in de webshop binnengekomen.

De meeste foto's had ik al in januari gemaakt, het uploaden heb ik even uitbesteed.

Heb op dit moment niet veel energie. Neem gerust een kijkje , misschien zit er iets leuks voor je bij 

klik

Dilemma

Foto Ekster Antiques

Dilemma

Circa 300 blogposten over interieur en inspiratie, meer dan 1000 volgers, en bijna 600.000 blogkliks op mijn blogteller. Dat is natuurlijk een flinke stimulans om door te gaan, maar tegelijkertijd een dilemma.

Na alle ingrijpende privé gebeurtenissen van de afgelopen tijd is het moeilijk om de draad weer op te pakken. Zorgeloos bloggen kan niet meer, mijn lief is gestorven en het rouwproces kost veel tijd en energie.
Stoppen is geen optie, want mijn blog is een bron van inspiratie en verschaft me veel plezier. Bovendien zou ik mijn trouwe volgers, lezers, en leuke contacten niet graag willen missen. 

Natuurlijk kan ik gaan bloggen over de ellende van het weduwschap. Over het verdriet, de zorgen, dwarse pubers, Digi D codes, nabestaandeninformatie, verzekeringspolissen en de confronterende lege plek in mijn bed. Over de verbijstering, de bittere tranen, en het zware verlies. Maar dat zijn allemaal zaken die niet thuishoren op een inspiratieblog.

De komende periode ga ik weer voorzichtig proberen om een paar inspiratieposten te plaatsen. Ook zal ik af en toe een persoonlijke update schrijven. Misschien helpt deze combinatie van bloggen en schrijven mij weer een beetje op weg. Schrijven is tenslotte helend en verzacht het verdriet, en inspiratie geeft …..motivatie. 

Update

                                               Pinterest


                       Update

Toch maar een logje vandaag, ook al staat mijn hoofd er niet naar.
Graag zou ik weer een normale post willen plaatsen, maar ik ben niet in the mood om te bloggen over wonen, stylen en brocante. Ik heb weinig energie, en de inspiratie is ver te zoeken. Mijn dagen zijn gevuld met het invullen van formulieren, het opsturen van overlijdensaktes, en het bellen met instanties. Ik heb hoofdpijn, wallen, huilbuien en een kort lontje. Alles is even lastig en vervelend. De helpdeskmedewerker die me na 6 keuzemenu's niet verder kan helpen, de uitvaartverzorger die cruciale fouten maakt, de huisarts die nog steeds niet op bezoek is geweest, ze krijgen van mij allemaal de wind van voren.

Normaliter plan ik rond deze tijd van het jaar de brocantetrips naar Frankrijk, maar nu google ik op internet naar grafstenen en rouwverwerking. Mijn IE favorietenlijst met bijna 90 links, ziet er op dit moment tamelijk bizar uit: Brocantemarkten in Frankrijk/vide greniers/chambres d'hôtes/pinterest/interieur startpagina, en daartussen de checklistnaoverlijden.nl  en grafmonumenten.nl

De blogs waar ik altijd zo graag naar kijk, en het naderende voorjaar kunnen me niet boeien, want op mijn netvlies staan de zwaailichten van de ambulance, de witte jassen van de intensive care, de kist en het graf.
Het besef dat mijn lief nooit meer terugkomt begint langzamerhand tot me door te dringen en maakt me intens verdrietig en wanhopig . Het rouwen is begonnen en voelt net zo ijzig als de kille kou van februari.

Leeg en verdrietig

                                                                                                   Foto Pinterest

 

That which one holds deep in one's heart
cannot be lost through death

Goethe

Wat valt het me zwaar om deze post te schrijven.
Afgelopen zaterdag heb ik mijn lieve man begraven.
Het was een emotionele en moeilijke dag.
Er waren veel lieve mensen, troostende woorden, gedichten, verhalen, er waren foto's en beelden van ons geliefde Frankrijk, en er was muziek van Enya. Ik had een speech voorbereid die ik met bonzend hart en klamme handen heb voorgedragen. Na afloop van de dienst volgde er een tocht over de koude besneeuwde begraafplaats.
Nog een laatste gedicht bij het graf, stille tranen die over mijn gezicht stroomden, en een overvliegende zwerm trekvogels in V vorm hoog in de grijze winterlucht....hoe symbolisch....

  

Ik voel me leeg, verdrietig en afgemat. Er moeten duizend en een dingen geregeld worden en alles is even moeilijk en confronterend. De auto van mijn lief die nog op de oprit staat, zijn jas die aan de kapstok hangt, zijn stem op de voice mail, het horloge op het nachtkastje. Alsof hij even is weggelopen en elk moment kan terugkomen....

  

Graag wil ik iedereen bedanken voor alle lieve en warme reacties. Bloggers, volgers, klanten, collega's, ouders en kinderen van mijn school, de vele kaarten en mails die jullie stuurden waren hartverwarmend en overweldigend. Ik ben diep geraakt en ontroerd door zoveel steun en medeleven.

 

Verdriet

Verdriet

Opnieuw een vreselijk bericht op mijn blog, een intens verdrietige boodschap. Afgelopen zaterdag is mijn man overleden.

Omdat ik veel bezorgde en lieve reacties van jullie heb gekregen, wil ik graag een aantal dingen met jullie delen. Heb een afschuwelijke week achter de rug, en mijn wereld staat momenteel op zijn kop. Vorige week heb ik mijn man bewusteloos op de keukenvloer gevonden.

In heftige paniek 112 gebeld, en samen met mijn kinderen geprobeerd om hem te reanimeren. De ambulance was snel ter plaatse, en reed met gillende sirene naar het UMCG , waar een spoedoperatie volgde. Daarna een lange angstige en nare week op de intensive care waar mijn man zeven dagen in coma heeft gelegen. Gesprekken met artsen, zorgwekkende hersenscans, slechte prognoses, en geen kans op herstel. Wat een nachtmerrie, ik ben er helemaal ondersteboven van. Vorige week hadden we nog samen lol en plezier, en maakten we plannen voor onze brocantereis naar Frankrijk.

Nu moet ik plotseling de begrafenis gaan regelen en ben ik verdoofd door verdriet......het is bijna niet te bevatten.